Jak zwykle udaną naprawą wypada się pochwalić. Tym razem poszczęściło się starusieńkiemu Lifebookowi, w którym tajemniczo milczały głośniki.

(more…)

Jak coś nie działa jak powinno, i Sinus to coś dorwie, to najpewniej rozkręci, skręci z powrotem, w sumie nic nie naprawi, ale jakoś potem będzie działało lepiej. Tym razem oberwało się prastarej maszynie do szycia marki Łucznik.

(more…)

Gmail mnie nie lubi. Uwziął się, że maile z mojego IP (jakiekolwiek teraz w Netii bym nie dostał) będzie traktował jako spam, i już z SMTPa mnie odsyła precz. No to, pomyślałem, ja cię załatwię, draniu. Wpisałem sobie w /var/qmail/control/smtproutes:
:smtp.gmail.com
Ale nie, figa, to samo. Na jakiejś przydatnej stronce przeczytałem, że to trzeba w pełni poprawnie, przez TLS, z hasłem i w ogóle. Ale tu niespodzianka – goły qmail, z pakietu netqmail-1.05, nie zna sztuczek ze STARTTLS ani podobnych, ba, nie ma nawet łatki “remote-auth”, pozwalającej mu podawać poświadczenia przy przesyłaniu poczty gdzieś dalej! No ale nic to, walczymy. Instaluję netqmail-1.06, łatam netqmail-1.05-tls-smtpauth-20070417.patch, aby nauczyć qmaila TLSa i SMTP-AUTH (poszło pięknie), łatam qmail-remote-auth.patch, aby qmail-remote umiał logować się jak zwykły MUA… I co? I dupa! Patch był do starszego qmaila, albo na innym poziomie patchowania, cokolwiek. Nie pasuje i już.

Cóż było robić… napisałem własnego patcha. Bierzcie i jedzcie z tego wszyscy. Oto mój patch.

Oczywiście jeszcze o /var/qmail/control/smtproutes było trzeba zadbać:
:smtp.gmail.com:587 user@gmail.com password

I teraz działa.

 Here’s the long story cut short: If you’re trying to get qmail to have both TLS, SMTP-AUTH and remote-auth capabilities, just install netqmail-1.06, patch it with the netqmail-1.05-tls-smtpauth-20070417.patch, and then apply my patch instead of the vanilla qmail-remote-auth.patch which doesn’t work with a tls-smtpauth patch under it. Done.

Netia sfailowała z wyborem firmy kurierskiej. Wręczyli mój router-AP firmie DPD. Kurier w czwartek (7.08) chciał się umówić na odbiór, ale jeszcze byłem poza Warszawą. Jeszcze zadzwonił w poniedziałek, ale nie zdążyłem odebrać komórki – trzy dzwonki, tak na oko, i dzwoniący się rozłączył, a dzwonił z zastrzeżonego, więc nie mogłem oddzwonić. Dziś się zaś dowiaduję, że firma kurierska już zwróciła przesyłkę nadawcy jako niedostarczoną! Nie minęło jeszcze “przepisowych” 7 dni, i kurier tylko raz tak naprawdę szczerze próbował się umówić na odbiór… Musiałem Netię pogonić, żeby znowu wysłali ustrojstwo, i to już nie firmą DPD, ale to zajmie jeszcze ze 2-3 dni.

Tymczasem – Polak nie cielę, sobie poradzi. Stary neostradowy modem Sagem F@st 800 bardzo ładnie Netię też obsługuje, także sieć już mam. Śliczne 4 mbit / 500 kbit. I to taniej, niż 1 mbit / 256 kbit w neozdradzie ;P

Przenoszę się właśnie z neostrady tepsowej na netiowy 4mbit – lecz oto znalazłem się w kuriozalnym punkcie.

1 sierpnia wygasła mi umowa z TPSA na neostradę. Sieć padła szybciutko, livebox się nie łączy, prawidłowo. Tegoż samego dnia, wedle umowy, moje łącze miała przejąć Netia – na mocy jakiejś umowy między operatorami o uwolnienie czegoś tam – nie wiem, pewnie i przejęła.

12 sierpnia mieli mi włączyć usługę sieciową, mój wymarzony 4mbit – ale kurier się spóźnia, na dodatek jeszcze ja zgubiłem dowód i mogą być jaja z legitymowaniem się… Dzwonię zatem na netiową infolinię i potwierdzam, że od biedy można z ich internetu korzystać nawet starym Sagemem od neostrady, bo to też ADSL i nawet na tych samych co neo parametrach.

Sagema nie zmusiłem do pracy, no to odpakowałem już zapakowanego do zwrotu liveboxa.

I tu – niespodzianka. Livebox się zsynchronizował… ZALOGOWAŁ na moje dane neostradowe… i dostałem stary adres IP z puli neostrady!

Czyli – mam cały czas neostradę, choć łącze już jest pod kontrolą Netii i z TPSA nie wiąże mnie już zupełnie nic. Hm, to może ja ten internet netiowy zawieszę i będę miał neo za darmo, skoro TPSA o mnie zapomniała? Albo co?

Ale jajo, co?

Popsuła mi się klejownica – najtańsza tandeta, to się nie dziwię, że się wzięła i uszkodziła. Ot, drucik się wziął i urwał od elementu grzewczego, który – oczywiście – rozłożyłem, zacisnąłem na nowo, i złożyłem. Tenże element jednakże mnie zdumiał: otóż całe “serce” klejowniczki stanowią dwie miedziane blaszki, przypięte wprost do kabla od 220V, przedzielone (pękniętym, u mnie) kawałkiem jakiegoś kamieniopodobnego materiału.
Tu moje pytanie do kogokolwiek, kto się zna: cóż to za ledwie przewodzące, grzejące się ładnie, pieroństwo?

No i się stało – pojechałem znowu, popedałowałem trochę, i wróciłem. Przejechałem, zgodnie z planem, wybrzeże (tym razem) od zachodu – Międzyzdroje – po wschód – Hel. Wszelkie napotkane automaty do gier muzycznych zostały skrupulatnie spisane, wedle założeń wycieczki, i zostaną równolegle na Krokmanię oraz DDR Poland wywieszone, wraz z mapką rozmieszczenia maszyn.

Uwaga: długie, szczegółowe i pełne anegdotek z podróży. Tak, żebym więcej nie zapomniał, komu o czym opowiadałem… ;P
(more…)

Właśnie na nowo odkrywam uroki poprawiania kodu po kimś. Ot, typowa robota – coś nie działa, weź napraw. Cóż można jednak znaleźć w cudzym kodzie? Panie i panowie, scyzoryki w kieszeń, zaraz będą się same otwierać.

Eksponat pierwszy – pole formularza typu checkbox, zaznaczone, jeśli formularz już był raz wypełniany i wrócił po poprawki:

<?php
$tmp="serwis2";
if ($_POST[$tmp] == "on") {
?>
<td><input type="checkbox" name="serwis2" checked="yes"/>opcja</td>
<?php
} else {
?>
<td><input type="checkbox" name="serwis2"/>opcja</td>
<?php
}
?>

Rozumiem, że

<td><input type="checkbox" name="serwis2" <?php if ($_POST["serwis2"]=="on") { ?/>checked="yes" < ?php } ?>>opcja</td>

… było za skomplikowane. Trzeba było tę zmienną $tmp koniecznie. Co to jest, do licha, jakiś auto-generator PHP?

Eksponat drugi. Zwracanie błędów z funkcji najlepiej robić o tak:

return "brr";

Będzie informatywnie i wyczerpująco.

Eksponat trzeci. Sprawdzanie poprawności formularza. Oczywiście, jest kilka metod – client-side czyli javascriptem i odmówimy przesłania niepoprawnego formularza, albo server-side czyli sprawdzamy jakimś PHPem i odsyłamy do poprawek, albo łącząc te dwie techniki AJAXem. Tu geniusz wynalazł sposób czwarty. Otóż formularz jest – po kolei – sprawdzany javascriptem, generowane są komunikaty o błędach, a następnie… formularz, z tymi komunikatami i statusem błędu przy pomocy javascriptu wmontowanymi w ukryte pola, zostaje i tak posłany na serwer. Tylko po to, by się od niego odbić na pierwszym ifie (no bo jest niepoprawny przecież, jako w nim samym stoi wyraźnie, <input type=”hidden” name=”error” value=”cośtam”> – no i to pole error zostaje wyświetlone użytkownikowi, wraz z formularzem do poprawki. Tylko po kiego czorta w ten sposób?

Poprawka – w przypadku formularz prawidłowo wypełnionego, o zgrozo, nie zostaje on zaakceptowany. Zostaje znów “odrzucony” tylko tym razem zaopatrzony w kawałek javascriptu, który zmienia mu adres docelowy na innego PHPa, po czym formularz automatycznie podsyła.

Ratunku.

I’ve lost over an hour today on a macabre discovery: WordPress uses the configurable “table prefix” not only for table names, but for some key names in the user meta-data tables!

In a nutshell: when migrating WordPress with changing the table prefix, say, from the default “wp_” to “blabla_”, your user rights are going out the window – even your administrator user will be helpless like a newborn kitten. That’s because WordPress, when installing its tables, used the prefix to create a “wp_user_roles” entry in the wp_options table, and some similar entries in the wp_usermeta table. Yup, that’s basically a prefix-in-a-prefix scenario, quite ridiculous. To get everything running again, you’ll need to change all the “wp_*” entries in your new blabla_options and blabla_usermeta tables into “blabla_*” entries.

I cannot fathom why this was done in such a crazy manner…